ایران شهرساز را در تلگرام دنبال کنید

[-]
[-]

پشتیبانی 09120592515 ایمیل: iranshahrsaz@yahoo.com

[-]
[-]
امتیاز موضوع:
  • 6 رأی - میانگین امتیازات: 3
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
1
قیام علیه کیسه های نایلونی
قیام علیه کیسه های نایلونی








امپراتوری کیسه های نایلونی دیگر باید تمام شود. پای آنها تا به حال به همه جا باز شده و حالا وقت آن است که بساطشان را کم کم جمع کنند. شهری را نمی توان سراغ گرفت که زباله بویژه از نوع پلاستیکی اش، یکی از چالش های اصلی آن نباشد، روستاها درگیر این نوع زباله اند، حتی کوهستان های مرتفع، آب های جاری، تالاب ها، بیابان ها و مراتع.
پلاستیک ها، عمر پایداری دارند؛ آنها قادرند در حالی که مرگ چند نسل از انسان ها را می بینند همچنان به زندگی ادامه دهند، چون نایلون ها به آهستگی از پوسیدگی و تجزیه شدن استقبال می کنند. تحقیقات نشان داده پلاستیک ها به ۳۰۰ تا ۵۰۰ سال زمان نیاز دارند تا کاملا تجزیه شوند و در طبیعت حل بشوند. اما پیداست تا این محصولات نفتی و فسیلی بپوسد و از بین برود آنقدر پلاستیک جدید وارد طبیعت می شود که نمی توان به تجزیه شدن پلاستیک های قبلی چندان دلخوش کرد.


● رکورد دست تهرانی هاست
در ۲۴ ساعت شبانه روز، مردم دنیا ۳/۵ میلیون تن زباله تولید می کنند که ۴۰ هزار تن آن، سهم ایران است. این در حالی است که آمارهای داخلی نشان می دهد در کشورمان ۲۸ درصد پسماندهای شهری را پلاستیک تشکیل می دهد که سهم تهرانی ها از تولید نایلون و رهاسازی آن در طبیعت، ۵۰۰ تن در روز است.
این در شرایطی است که به گفته مسئولان شهرداری، اگر هر خانواده در پایتخت خود را موظف کند تا در طول هفته فقط یک کیسه نایلونی، کمتر استفاده کند، آن وقت طبیعت برنده می شود و در سال از مصرف ۸۱۶ میلیون کیسه پلاستیکی جلوگیری می شود. پس می بینید که چه وظیفه سنگینی به دوش تک تک ماست؟


● دردسرهای نایلونی
پلاستیک ها با وجود ظاهر خوش آب و رنگشان به هیچ وجه دوست انسان و طبیعت نیستند. این نایلون ها وقتی بی محابا دور انداخته می شوند، راه گوشه ای از طبیعت را در پیش می گیرند، تا آرام و بی صدا حداقل برای ۳۰۰ سال به حیاتشان ادامه دهند. این کیسه ها البته همیشه یکجا نمی مانند چون همواره با باد همراه می شوند و دائم از نقطه ای به نقطه دیگر کوچ می کنند.
برای همین ممکن است آنها وارد کانال های آب شوند، به شاخ و برگ درختان گیر کنند، به ارتفاعات کوهستان بروند و در بستر رودخانه ها آرام بگیرند. نایلون ها اگر پایشان به آبراهه ها برسد مسیر آب را بند می آورند و به سادگی، آب را راکد می کنند که خودش فضای خوبی برای زاد و ولد انواع حشرات می شود.
اما کیسه های نایلونی که به حریم دریاها و اقیانوس ها وارد می شوند، خیلی راحت به زنجیره غذایی موجودات دریایی می پیوندند، به طوری که آمار سازمان های جهانی نشان می دهد سالانه هزاران گونه از جانوران دریایی چون وال، دلفین، فک، لاک پشت، ماهی های بزرگ و کوچک و نیز پرندگان دریایی به اشتباه این نایلون ها را می بلعند و دچار خفگی می شوند.
بیست و یکم تیرماه امسال قرار است روز «زندگی بدون نایلون» باشد، چرا که پلاستیک ها و نایلو ن ها هم دشمن طبیعت هستند و هم دشمن انسان ها ولی ما این را نمی دانیم
اما این پایان ماجرا نیست، چون کیسه های بلعیده شده، حتی پس از مرگ این موجودات هم سالم می مانند و در نتیجه، بار دیگر در طبیعت پراکنده می شوند و در کمین موجوداتی دیگر می نشینند.
حالا اگر فرض کنیم، در کشوری این نایلون ها هرگز به این صورت در محیط پراکنده نمی شوند و به جای آن در اعماق زمین دفن می شوند باز هم خسارات آنها برای طبیعت، محفوظ است چون پلاستیک ها به علت تجزیه آرامشان، موجب تشکیل شیرابه هایی می شوند که براحتی در آب های زیرزمینی نفوذ می کنند؛ آن هم شیرابه هایی که حاوی فلزات سنگین و ترکیبات خطرناک است و نوعی تهدید برای محیط زیست محسوب می شود.


● پلاستیک، دشمن آدم ها
پلاستیک ها و نایلون ها هم دشمن طبیعت اند و هم دشمن انسان ها ولی ما این را نمی دانیم. مردم براحتی در طول روز از نایلون ها استفاده می کنند در حالی که خبر ندارند خطرناک ترین عناصر را وارد زندگی شان می کنند.
متخصصان تغذیه به همین علت نسبت به نگهداری مواد غذایی در کیسه های نایلونی هشدار می دهند و همچنان به استفاده از کیسه های پارچه ای اعتقاد دارند. آنها می گویند نگهداری مواد غذایی بویژه نان در کیسه های نایلونی، سرطان زاست و درست مثل وقتی که غذاهای گرم در ظروف یکبار مصرف پلاستیکی سرو می شود و خاصیت سرطانزایی پیدا می کند، کیسه های نایلونی نیز بر اثر حرارت با تغییر ph، مواد سرطانزا را به نان منتقل می کنند. به همین علت، متخصصان تغذیه تاکید دارند که نگهداری نان در ظروف شیشه ای، بی خطرترین و بهداشتی ترین شیوه نگهداری است.


● روز بدون نایلون
بیست و یکم تیرماه، روی تقویم گویای هیچ مناسبتی نیست، اما از امسال قرار است این روز، نمادی از «زندگی بدون نایلون» باشد. برای همین شهرداری تهران بنا دارد از امسال این روز را با توزیع کیسه های پارچه ای و کاغذی در فروشگاه های زیرمجموعه اش جشن بگیرد.
حذف نایلون از زندگی ما ایرانی ها یک ضرورت است و بی شک، دغدغه های ناشی از آن با یک روز رفع نمی شود، اما به هر حال حرکت در این مسیر برای مردمی که فقط در پایتخت روزی ۵۰۰ تن پلاستیک وارد طبیعت می کنند یک نیاز دائمی است.
ما مردم بی محابا از کیسه های نایلونی استفاده می کنیم و نیاز داریم تا همیشه کسی یادمان بیندازد که پلاستیک با خودمان و طبیعت اطرافمان چه می کند، برای همین اگر نمایندگان مجلس شورای اسلامی بتوانند روز بدون نایلون را در تقویم رسمی کشور ثبت کنند آن وقت تمام کسانی که مناسبت های گاهشمار را مرور می کنند از این پس خواهند فهمید که باید برای حذف نایلون از زندگی تلاش کرد.
این گام نخست در فرهنگسازی است که البته باید با گام های بعدی تکمیل شود؛ یعنی در همان راستا که عده ای برای فرهنگسازی تلاش می کنند گروهی دیگر نیز محصولات جایگزین پلاستیک را در دسترس مردم قرار دهند تا حذف نایلون از زندگی تبدیل به شعار نشود. در کنار این نیز گروهی دیگر مسئولیت نظارت بر میزان مصرف پلاستیک را برعهده بگیرند تا همان طور که در کشورهای پیشرفته دنیا، شهروندان بابت خرید هر کیسه پلاستیکی باید مالیات بدهند در کشور ما نیز ضرر استفاده از کیسه های نایلونی بیشتر از سودش بشود.
[تصویر:  break.gif]










آخرین ارسال های من :
 سپاس شده توسط: elham90 ، dely_sh
کاربرانِ درحال بازدید از این موضوع: 1 مهمان
[-]
جستجو
جستجوی گوگل